Tak, Doreta to silny lek przeciwbólowy. Zawiera w swoim składzie dwie substancje czynne: dekstropropoksyfen i paracetamol. Dekstropropoksyfen należy do grupy opioidów, czyli silnych leków przeciwbólowych, które
Hej, mam pytanie. Biorę Doretę na przewlekły ból pleców, szczególnie w odcinku lędźwiowym, który promieniuje do nogi. Czuję, że trochę pomaga, ale ból nie znika całkowicie i dalej mam problem z normalnym funkcjonowaniem. Myślicie, że jest coś lepszego na tego typu ból? Może powinnam spróbować czegoś innego?
Też miałem taki ból pleców, co ciągnął do nogi, i Doreta pomagała tak sobie – niby trochę łagodziła, ale ból nie przechodził całkiem. W końcu poszedłem do lekarza i zmienili mi lek na sam tramadol (np. Poltram albo Tramal) w wyższej dawce, no i to było już lepsze. Do tego dorzucił mi coś przeciwzapalnego, bo powiedział, że jak jest stan zapalny, to sama Doreta nie wystarczy.
W aptekach jest trochę opcji na lek bez recepty na ból, np. te niesteroidowe przeciwzapalne jak Voltaren czy Naproxen – może coś takiego u Ciebie zadziała lepiej. Pogadaj z lekarzem, bo to kwestia dobrania czegoś pod konkretny ból. U mnie w końcu się poprawiło, więc jest nadzieja!
Czy ktoś z Was też tak miał z Doretą? Wrzucam zdjęcie opakowania, żeby nie było wątpliwości, o jaki lek dokładnie chodzi — u mnie to jest Doreta 37,5 mg + 325 mg. Piszę, bo zaczynam się naprawdę martwić, czy organizm nie zrobił się od niej zależny.
Pierwszy raz naprawdę mnie to uderzyło wtedy, kiedy zabrakło mi tabletek. Na początku myślałam, że po prostu bardziej rozkręcił się mój ból podstawowy, ale to było coś dużo gorszego. Pojawiło się pieczenie nóg, rozbicie całego ciała, zawroty głowy, katar, dreszcze, ból mięśni, ogromna słabość i bardzo silne rozdrażnienie. Do tego dochodziło przygnębienie, płaczliwość i takie poczucie, że psychicznie kompletnie sobie z tym nie radzę. Trudno mi to opisać, ale to nie wyglądało jak „zwykły gorszy dzień” bez leku, tylko jak bardzo ciężka reakcja organizmu.
Od tamtej pory zaczęłam się zastanawiać, czy ja już po prostu nie jestem od Dorety uzależniona albo przynajmniej mocno od niej zależna fizycznie. Najgorsze jest to, że kiedy lek zaczyna schodzić, mam wrażenie, że ból robi się jeszcze mocniejszy niż normalnie. Nie wiem, czy to rzeczywiście nasilenie mojego schorzenia, czy organizm tak reaguje, kiedy poziom leku spada.
W tej chwili jestem już w takim punkcie, że boję się zostać bez tabletek nawet na jeden dzień. Z jednej strony Doreta naprawdę pomaga mi funkcjonować i zmniejsza ból, z drugiej mam coraz większe poczucie, że ciało już się do niej przyzwyczaiło. Gdybym wiedziała na początku, że może to tak wyglądać po dłuższym czasie, to dużo ostrożniej podchodziłabym do tego leczenia.
Wrzucam też zdjęcie blistra, bo może ktoś brał dokładnie tę samą wersję i będzie mógł się odnieść z własnego doświadczenia. Chciałabym zapytać, czy ktoś z Was miał podobnie po Dorecie — chodzi mi szczególnie o takie objawy jak nasilenie bólu po odstawieniu, rozbicie, dreszcze, osłabienie, zawroty głowy i bardzo zły stan psychiczny.
Jeśli komuś udało się z tego leku zejść albo ograniczyć go bez tak ciężkich objawów, będę bardzo wdzięczna za każdą odpowiedź. Piszę całkiem serio, bo zaczynam czuć, że to już nie jest tylko kwestia bólu, ale też problemu z samym odstawieniem.
Ja biorę Doretę regularnie 3 razy dziennie i u mnie to trwa już od wielu lat. Osobiście nie nazywam tego uzależnieniem w takim sensie, w jakim zwykle ludzie rozumieją uzależnienie. Dla mnie uzależnienie to sytuacja, w której ktoś stale sięga po lek mimo wyraźnych szkód, zwiększa dawki, bierze go dla efektu, „ciągnie” go bardziej niż powinien. U mnie to wygląda inaczej. Ja po prostu mam przewlekły ból i ten lek realnie mi pomaga funkcjonować. Miałam natomiast bardzo podobne doświadczenia, jeśli chodzi o objawy po nagłym braku leku i nie będę udawać — to jest naprawdę okropne. Zdarzyło mi się, że nie dopilnowałam recepty albo nie mogłam w porę wykupić kolejnego opakowania i wtedy zaczynał się koszmar. Pojawiały się poty, ogromne rozbicie, nasilenie bólu do takiego stopnia, że praktycznie nie byłam w stanie normalnie funkcjonować, tylko leżałam zwinięta na kanapie i próbowałam to jakoś przeczekać. To naprawdę potrafi człowieka wykończyć fizycznie i psychicznie.
Najgorsze w tym wszystkim jest to, że kiedy prosisz w aptece o pomoc albo pytasz, co zrobić w takiej sytuacji, człowiek czasem ma wrażenie, jakby od razu był traktowany jak osoba uzależniona. A przecież to nie zawsze tak wygląda. Czasem to po prostu kwestia tego, że ktoś od lat bierze lek zgodnie z zaleceniami, bo bez niego nie daje rady normalnie żyć. U mnie najważniejsze jest to, że kiedy biorę Doretę tak, jak powinnam, ona działa lepiej niż wiele innych leków przeciwbólowych, które wcześniej próbowałam. Miałam też kontakt z mocniejszymi lekami, które teoretycznie powinny działać silniej, a w praktyce wcale nie dawały mi takiej ulgi jak właśnie Doreta. Dlatego patrzę na to w ten sposób, że skoro mam ból przewlekły, to najpewniej i tak zawsze będę potrzebowała jakiegoś leczenia. I to nie musi od razu oznaczać „nałogu”, tylko czasem po prostu realną potrzebę stałego leczenia.
Trochę czasu zajęło mi pogodzenie się z tym, że być może tak już będzie wyglądało moje życie — że oprócz innych metod łagodzenia bólu, odpoczynku, oszczędzania się czy prób ograniczania leków, i tak mogę potrzebować farmakoterapii na stałe. I szczerze mówiąc, dziś nie patrzę już na to jak na coś wstydliwego, tylko jak na fakt. Są osoby, które stale przyjmują leki na cukrzycę, nadciśnienie czy tarczycę, więc jeśli ktoś ma przewlekły ból i potrzebuje leczenia, to też jest po prostu część choroby.
Przez cały ten czas nigdy nie miałam potrzeby zwiększania sobie dawki ponad to, co było zalecone. Nie brałam więcej „na zapas”, nie szukałam żadnego odurzenia, nie miałam potrzeby dokładania tabletek dla jakiegoś efektu. I właśnie dlatego uważam, że w moim przypadku nie chodzi o klasyczne uzależnienie, tylko raczej o to, że organizm przyzwyczaił się do leku, a nagłe odstawienie daje bardzo nieprzyjemne objawy.
Wiele leków, zwłaszcza działających na układ nerwowy albo silniej przeciwbólowo, może dawać trudne objawy po nagłym przerwaniu. Dlatego jeśli Doreta naprawdę pomaga Ci wtedy, kiedy bierzesz ją zgodnie z zaleceniami, to moim zdaniem warto patrzeć też na to, a nie tylko na momenty kryzysowe, kiedy nagle jej brakuje. Oczywiście te sytuacje są straszne i dobrze rozumiem ten lęk, bo sama to przechodziłam.
Z praktycznych rzeczy nauczyłam się jednego: trzeba naprawdę pilnować, ile tabletek zostało, i reagować wcześniej, zanim zrobi się pustka. Jeśli widzisz, że opakowanie się kończy i może być problem z szybkim wykupieniem kolejnego, to warto odpowiednio wcześniej zająć się receptą. U mnie największy stres zawsze był właśnie wtedy, kiedy orientowałam się za późno. Czasem też, jeśli wiedziałam, że przez chwilę może być problem z uzupełnieniem leku, starałam się maksymalnie ostrożnie gospodarować tabletkami, żeby dotrwać do kolejnego opakowania, choć wiadomo, że nie zawsze się da.
To może być tak trudne właśnie dlatego, że Doreta nie działa tylko jak zwykły lek przeciwbólowy. Zawiera tramadol, a on jest o tyle specyficzny, że z jednej strony działa opioidowo, a z drugiej wpływa też na neuroprzekaźniki, między innymi serotoninę i noradrenalinę. Przez to u części osób odstawienie nie wygląda jak zwykły powrót bólu, tylko daje też mocne objawy ze strony układu nerwowego i psychiki.
U mnie po odstawieniu leku było naprawdę bardzo ciężko. Brałam go krócej niż Ty, bo niecałe 8 miesięcy, a mimo to przejście było koszmarne. Pojawiły się silne objawy odstawienne, w tym też bardzo dziwne odczucia neurologiczne, takie jak nagłe „przeskoki” czy impulsy w głowie, których wcześniej kompletnie nie znałam. Byłam w takim stanie psychicznym, że skończyło się to bardzo poważnie i do dziś uważam, że gdybym nie była wtedy pod opieką w warunkach szpitalnych, mogłabym sobie z tym nie poradzić.
Najgorsze jest to, że mnie też wcześniej mówiono, że to lek, który rzekomo nie uzależnia albo że nie ma się czego szczególnie obawiać. Nikt mnie porządnie nie uprzedził, że przy dłuższym stosowaniu mogą pojawić się tak ciężkie objawy po przerwaniu. Nie ostrzeżono mnie też, jak źle można znieść nagłe odstawienie. U mnie problem był tym większy, że po miesiącach regularnego stosowania kazano mi odstawić lek właściwie od razu, bez większego przygotowania, a organizm kompletnie tego nie udźwignął.
Dlatego wcale mnie nie dziwi, że opisujesz to tak dramatycznie, bo dla niektórych osób to naprawdę nie jest „zwykłe odstawienie tabletki przeciwbólowej”. To może być bardzo mocne uderzenie jednocześnie w ciało, ból i psychikę.
Z drugiej strony zastanawiam się też nad jedną rzeczą — jeśli Doreta rzeczywiście dobrze kontroluje Twój ból i nie daje Ci na co dzień bardzo nasilonych działań niepożądanych, to sam fakt, że organizm się do niej przyzwyczaił, nie musi automatycznie oznaczać czegoś w stylu typowego nałogu. W przewlekłych chorobach wiele osób jest zależnych od leczenia, bo bez niego nie są w stanie normalnie funkcjonować. To trochę tak, jak ktoś z cukrzycą potrzebuje insuliny — jest od niej zależny, ale to nie znaczy, że jest uzależniony w takim potocznym sensie.
Dlatego moim zdaniem w takich sytuacjach warto oddzielić dwie rzeczy. Jedna to fizyczne przyzwyczajenie organizmu i trudności przy odstawieniu, a druga to typowe uzależnienie rozumiane jako branie leku dla efektu, zwiększanie dawek czy utrata kontroli. To nie zawsze jest to samo. I właśnie dlatego tak wiele osób czuje się z tym zagubionych.
U Ciebie bardzo wyraźnie widać, że to jest realny problem i realne cierpienie, a nie żadna przesada. Jeśli lek pomaga na ból, a jednocześnie przeraża Cię wizja jego odstawienia, to niestety jesteś w sytuacji, z którą wiele osób na takich preparatach naprawdę się mierzy.
To, że jakiś lek nie jest uznawany za typowo uzależniający, nie oznacza jeszcze, że nie może wywołać zależności fizycznej i objawów odstawienia. To są dwie różne rzeczy. Organizm może po prostu przyzwyczaić się do substancji i potem źle reagować na jej nagłe odstawienie, nawet jeśli ktoś bierze lek zgodnie z zaleceniami i wcale go nie nadużywa. W przypadku Dorety wiele osób właśnie to myli. Co innego sytuacja, w której ktoś bierze lek coraz częściej, zwiększa sobie dawki i zaczyna go używać niezgodnie z przeznaczeniem, a co innego sytuacja, kiedy organizm po dłuższym stosowaniu po prostu nie toleruje nagłego przerwania leczenia. To nie zawsze oznacza klasyczne uzależnienie, tylko często właśnie fizyczne przyzwyczajenie organizmu do leku.
Jeśli ten lek naprawdę działa u Ciebie dobrze i bierzesz go tak, jak został zalecony, bez przekraczania dawek i bez kombinowania, to sama zależność fizyczna nie musi jeszcze oznaczać, że robisz coś złego. Wiele osób jest na stałe zależnych od różnych leków, nie tylko przeciwbólowych. Są przecież osoby, które codziennie muszą brać leki na tarczycę, ciśnienie, padaczkę czy cukrzycę i bez nich też źle funkcjonują. To po prostu czasem jest część leczenia przewlekłego problemu. Dlatego ja patrzyłabym na to bardziej w ten sposób: jeśli Doreta pomaga Ci normalnie żyć i ogranicza ból, a nie bierzesz jej dla efektu odurzającego ani nie nadużywasz, to problemem nie musi być sam fakt, że organizm źle znosi jej brak, tylko raczej to, że lek działa na tyle mocno, iż ciało zdążyło się do niego przystosować.
