Sulpiryd, będąc lekiem przeciwpsychotycznym, może wywierać pozytywny wpływ na nastrój, szczególnie w leczeniu niektórych rodzajów depresji oraz w stanach związanym z niskim nastrojem. Jego zdolność do poprawy nastroju wynika z działania na system dopaminergiczny w mózgu, co jest szczególnie istotne w kontekście depresji o podłożu psychotycznym oraz innych zaburzeń afektywnych.
Mam pytanie do osób, które brały Sulpiryd – czy on realnie poprawia nastrój? Dostałam go na takie połączenie lęku i obniżonego nastroju. Nie jest to jakaś ciężka depresja, ale bardziej takie ciągłe „meh”, brak energii, wszystko mnie męczy, do tego napięcie w środku i wieczne zamartwianie się.
Lekarz powiedział, że w małych dawkach może trochę „podnieść” i dodać napędu, ale ja się boję, że będę albo zamulona, albo jeszcze bardziej bez energii. Jak to było u Was? Faktycznie poprawia humor czy tylko uspokaja? Po jakim czasie coś poczuliście?
Ja brałam Sulpiryd jakieś pół roku temu, też na lęki i taki stan „nic mi się nie chce”. U mnie to nie było tak, że nagle obudziłam się szczęśliwa i śpiewająca, ale zauważyłam, że jakby zeszło ze mnie takie ciężkie napięcie.
Po około 2 tygodniach przestałam rano wstawać z myślą „o matko, znowu ten dzień”. Zaczęłam normalnie ogarniać dom, iść do sklepu bez analizowania miliona czarnych scenariuszy. Humor się poprawił, ale bardziej dlatego, że głowa się uspokoiła.
Nie byłam zamulona. Wręcz przeciwnie – miałam wrażenie, że mam trochę więcej energii niż przed leczeniem, bo wcześniej wszystko mnie wykańczało psychicznie. U mnie poprawa była delikatna, ale stabilna.
Ja brałam Sulpiryd jakieś pół roku temu, też na lęki i taki stan „nic mi się nie chce”. U mnie to nie było tak, że nagle obudziłam się szczęśliwa i śpiewająca, ale zauważyłam, że jakby zeszło ze mnie takie ciężkie napięcie.
Po około 2 tygodniach przestałam rano wstawać z myślą „o matko, znowu ten dzień”. Zaczęłam normalnie ogarniać dom, iść do sklepu bez analizowania miliona czarnych scenariuszy. Humor się poprawił, ale bardziej dlatego, że głowa się uspokoiła.
Nie byłam zamulona. Wręcz przeciwnie – miałam wrażenie, że mam trochę więcej energii niż przed leczeniem, bo wcześniej wszystko mnie wykańczało psychicznie. U mnie poprawa była delikatna, ale stabilna.