U mnie przy furosemidzie najlepiej sprawdziło się coś w okolicach 1,5 litra płynów dziennie, czasem trochę więcej, jeśli jest cieplej albo więcej się ruszam. Na początku robiłem ten błąd, że jak widziałem, ile razy latam do toalety po tabletce, to próbowałem pić mniej, ale wtedy szybko pojawiała się suchość w ustach, ból głowy i takie dziwne osłabienie przy wstawaniu. Potem z kolei przesadziłem w drugą stronę i piłem ponad 2,5 litra, bo bałem się odwodnienia, ale też nie czułem się po tym dobrze, miałem wrażenie „rozmycia”, ciężkiej głowy i większego zmęczenia.
Teraz robię tak, że nie wlewam w siebie wody na siłę, tylko rozkładam ją przez cały dzień. Rano po tabletce piję normalnie, potem małymi łykami w ciągu dnia i obserwuję kolor moczu, pragnienie, zawroty głowy i skurcze łydek. Najczęściej wychodzi mi około 6 szklanek dziennie, czyli właśnie mniej więcej 1,5 litra. Jak jest upał albo bardziej się pocę, dochodzę do 1,8 litra, ale raczej nie przekraczam 2 litrów bez potrzeby. U mnie ważne było też to, żeby nie pić samej „gołej” wody litrami, tylko czasem dorzucić wodę mineralną albo coś z elektrolitami, bo po samym furosemidzie czułem, że potas i magnez potrafią polecieć w dół.
Najgorsze, co robiłem na początku, to piłem mało do południa, a potem próbowałem nadrabiać wieczorem. Efekt był taki, że w nocy wstawałem do toalety i rano byłem jeszcze bardziej zmęczony. Teraz trzymam się zasady: większość płynów do popołudnia, mniej wieczorem. Nie wiem, czy każdemu pasuje taka ilość, bo przy sercu i obrzękach różnie to wygląda, ale u mnie ten zakres 1,5–1,8 litra dziennie daje najlepszy kompromis — nie czuję się odwodniony, a jednocześnie nie mam wrażenia, że przesadzam z piciem.