Olanzapina, należąca do grupy atypowych antypsychotyków, jest uznawana za silny lek stosowany w psychiatrii, szczególnie ze względu na swoje skuteczne działanie w leczeniu poważnych zaburzeń psychicznych. Jej główne zastosowanie obejmuje leczenie schizofrenii i epizodów maniakalnych w chorobie afektywnej dwubiegunowej, gdzie wykazuje wysoką efektywność w stabilizacji nastroju i kontrolowaniu objawów psychotycznych, takich jak urojenia czy halucynacje.
Psychiatra chce mi ją włączyć na lęk z objawami paranoi i trochę się boję. Czy to jest taki „ciężki” lek? Czy człowiek chodzi po nim jak zombie? Czy to coś, po czym już zawsze jest się otępiałym? Czytam różne rzeczy w internecie i już sama nie wiem, czy się bać, czy nie. Bardzo proszę o realne doświadczenia, a nie tylko ulotkę.
Bałem Olanzapinę 5 mg i dla mnie była „silna”, ale nie w złym znaczeniu. Silna, bo po 3–4 dniach poczułem różnicę. Miałem wcześniej takie napięcie w głowie, gonitwę myśli, podejrzliwość wobec ludzi. Po leku jakby ktoś przykręcił głośność. Ciszej. Spokojniej. Spałem jak kamień.
Ale… na początku byłem mega senny. Pierwsze dwa tygodnie chodziłem trochę jakby w zwolnionym tempie. Potem organizm się przyzwyczaił. Dla mnie to była „silna” bardziej uspokajająco niż ogłupiająco.
Znam też kolegę, który brał 10 mg i mówił, że dla niego to było za dużo – cały czas głodny i spał po 10 godzin. Więc dużo zależy od dawki i od człowieka. To nie jest jakiś „chemiczny straszak”, tylko po prostu lek, który działa konkretnie. Tylko trzeba trafić dawkę.
U mnie była mania i bezsenność. Nie spałam po 2–3 godziny na dobę, myśli galopowały. Po Olanzapinie pierwszy raz od miesięcy przespałam całą noc. I to było dla mnie zbawienie. Czy byłam trochę przymulona? Tak. Czy przytyłam? Tak, niestety kilka kilo wpadło. Ale psychicznie byłam stabilna.
„Silna” to pojęcie względne. Dla jednego 5 mg to jak młot pneumatyczny, dla innego 10 mg i dalej funkcjonuje normalnie. Moim zdaniem bardziej trzeba się bać nieleczonych objawów niż samego leku.