Tak, Olanzapina posiada działanie wyciszające, które jest skuteczne w leczeniu stanów, takich jak schizofrenia i epizody maniakalne w chorobie afektywnej dwubiegunowej, gdzie pomaga redukować objawy takie jak nadmierne pobudzenie, niepokój czy agresja. Działanie to wynika z jej zdolności do blokowania receptorów dopaminowych i serotoninowych w mózgu, co przyczynia się do stabilizacji nastroju i zmniejszenia aktywności psychicznej.
Czy ona naprawdę uspokaja? Psychiatra chce mi ją włączyć, bo mam ostatnio straszny lęk, napięcie, nie śpię po nocach i wkręcam sobie różne rzeczy. Trochę się boję, bo to niby „mocny” lek. Nie chcę chodzić jak zombie, ale też już nie mam siły tak funkcjonować. Czy po tym człowiek faktycznie się wycisza? Jak to u Was było?
Brałem 5 mg na noc, bo miałem takie napięcie, że aż mnie trzęsło w środku. Do tego bezsenność i podejrzliwość wobec ludzi. Po kilku dniach poczułem różnicę. Jakby ktoś ściszył radio w głowie. Serio.
Uspokoiła mnie bardzo. Spałem po 8–9 godzin pierwszy raz od miesięcy. Na początku byłem trochę senny w ciągu dnia, taki „wolniejszy”, ale po dwóch–trzech tygodniach się wyrównało.
Nie czułem się zombie. Raczej normalny. Tylko bez tej paniki i ciągłego napięcia. Wiadomo, każdy reaguje inaczej, ale u mnie efekt uspokajający był bardzo wyraźny i potrzebny.
Ja też się bałam, że mnie „wyłączy”. A prawda jest taka, że bardziej mnie uratowała niż ogłupiła. Miałam epizod manii, nie spałam, myśli leciały jak szalone. Po Olanzapinie pierwszy raz od dawna poczułam spokój. Taki prawdziwy.
Czy uspokaja? Tak. I to konkretnie. Ale to nie jest takie uspokojenie jak po jakimś ziołowym syropie, tylko głębsze. Po prostu przestajesz być nakręcony.
Minus? Senność i apetyt. U mnie jedzenie wieczorem to był dramat. Ale jeśli chodzi o wyciszenie psychiki – zadziałała.
Moim zdaniem lepiej być trochę spokojniejszym niż żyć w ciągłym napięciu. Tylko trzeba obserwować siebie i dobrać dawkę. Nie każdy od razu potrzebuje dużej.