Odstawianie Lerivonu, czyli mianseryny, to proces, który wymaga ścisłej współpracy z lekarzem prowadzącym i może być złożony. Dlatego ważne jest, aby rozważyć kilka kluczowych elementów i etapów, które mogą wpłynąć na sukces tego przedsięwzięcia:
Brałam go ponad rok, głównie na sen i depresję, i teraz czuję, że chciałabym z niego zejść, bo niby jest lepiej, ale boję się tego odstawiania. Czy trzeba schodzić bardzo powoli? Jakie mieliście objawy po zmniejszaniu dawki albo po odstawieniu? Najbardziej boję się, że znowu nie będę spać i że wróci ten straszny lęk. Jak to u Was wyglądało w praktyce, tak po ludzku?
Też brałam Lerivon głównie na sen, bo po innych lekach kręciło mi się w głowie albo miałam kołatania serca. U mnie największy błąd był taki, że raz spróbowałam odstawić prawie z dnia na dzień, bo stwierdziłam „a co mi tam”. No i dramat – trzy noce bez snu, płacz bez powodu, nerwy na wszystkich domowników, nawet pies mnie denerwował. Wtedy zrozumiałam, że z tym lekiem nie ma żartów.
Drugi raz zrobiłam to wolniej i było niebo a ziemia. Sen trochę się pogorszył, fakt, ale nie było takiej paniki. Najgorsze były pierwsze dni po zmniejszeniu dawki – takie uczucie niepokoju w środku, jakby człowiek był ciągle na kawie. Po tygodniu organizm się przyzwyczajał i dało się normalnie funkcjonować. Teraz już nie biorę wcale i śpię gorzej niż na Lerivonie, ale za to bez tej porannej „zmulki”. Da się, tylko trzeba cierpliwości.
Ja sama nie brałam Lerivonu, ale brała moja siostra i dwie koleżanki z pracy, więc trochę się tego nasłuchałam. Z tego, co one mówiły, to najczęściej po odstawianiu wraca bezsenność i takie rozbicie, jakby się było przeziębionym, chociaż nic nie boli. Jedna koleżanka mówiła, że miała wrażenie, jakby jej ktoś „zabrał koc bezpieczeństwa” – niby wszystko ok, a jednak ciągle napięcie.
Najlepiej wspominała ta, która schodziła bardzo spokojnie i nie spieszyła się na siłę. Mówiła, że kluczowe było nastawienie psychiczne, że to normalne, że organizm musi się ogarnąć. Ta, która próbowała szybko, skończyła z powrotem na tabletkach, bo nie wytrzymała bez snu. Tak że z tego, co widziałam u innych, to im wolniej, tym mniej dramatu. I warto sobie zaplanować ten czas, bez dodatkowych stresów, bo wtedy wszystko odczuwa się mocniej.