Jakie są Wasze doświadczenia z lekiem Fevarin? Czy zauważyliście poprawę w leczeniu depresji lub zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych? Czy wystąpiły u Was jakieś skutki uboczne, takie jak nudności, senność, bezsenność, bóle głowy, suchość w ustach, drżenie, nadmierne pocenie się, zmniejszenie libido czy przyrost masy ciała? Wasze opinie mogą być cennym wsparciem dla innych osób stosujących ten lek – każda historia ma znaczenie!
Biorę Fevarin od około pół roku, jednak w tym czasie trzykrotnie zmieniałam dawkowanie. Na początku zaczęłam od 50 mg, ale nie zauważyłam żadnych efektów. Następnie zwiększyłam dawkę do 100 mg, lecz wtedy czułam się jak lunatyczka, więc wróciłam do 50 mg. W pewnym momencie przestałam brać lek na tydzień, żeby sprawdzić, czy w ogóle działa, ponieważ nie odczuwałam różnicy. Niestety skończyło się to atakiem paniki. 
Lekarz zasugerował przyjmowanie 100 mg na noc, więc obecnie biorę dwie tabletki po 50 mg. Ogólnie nie jest źle, ale rano czuję się zupełnie nieprzytomna. 
Jak dotąd nie widzę żadnej poprawy. Biorę 75 mg na dobę, ale rano wstaję kompletnie nieprzytomna, jakbym w ogóle nie spała przez całą noc. Zastanawiam się, ile jeszcze trzeba czekać na jakiekolwiek efekty – o ile w ogóle się pojawią. Coraz częściej myślę o zmianie leku, bo czuję się tak samo zdołowana, a na dodatek nie odczuwam żadnych pozytywnych zmian. Nawet nie wspomnę o libido, które praktycznie spadło do zera. To jakaś tragedia. Chcę w końcu zacząć normalnie żyć… !!!
Hej. Biorę Fevarin już od 3 miesięcy (100 mg na dobę). Oczywiście oznacza to konieczność odstawienia alkoholu oraz zmaganie się z efektami ubocznymi, takimi jak zawroty głowy, senność przeplatająca się z nadpobudliwością. Lęki trochę się zmniejszyły, a powoli zaczynam myśleć bardziej pozytywnie. Niestety, od wczoraj mam wrażenie, że wracają “złe myśli”. Psychiatra powiedział, że leczenie trwa minimum 6 miesięcy, więc jestem dopiero na półmetku.
Lekarz przepisał mi Fevarin na stany lękowo-depresyjne (moim zdaniem z przewagą tych depresyjnych). Wcześniej przez 1,5 miesiąca brałem Efectin, który przyniósł znaczną poprawę, ale miła Pani doktor uznała, że Efectin “za bardzo mnie nakręca”. Przesiadłem się więc na Fevarin (100 mg/doba) z dodatkiem Cloranxenu 10 mg przed snem, bo podobno Fevarin może działać nasennie.
Pierwszy tydzień praktycznie przespałem. Drugi też. Kawa, w jakiejkolwiek ilości, nie dawała rady. Potem wystarczało mi 14 godzin snu, co już pozwalało obejrzeć dobranockę… no, może nie całą, ale zawsze coś. 
Pod koniec opakowania zauważyłem pewną poprawę nastroju, a lęki były jakby trochę mniejsze. Ale ta senność… nie do zniesienia.
Kolejna wizyta u miłej Pani doktor. Dowiedziałem się, że Fevarin nie powinien mnie aż tak usypiać, co oznacza, że ten lek najprawdopodobniej nie jest dla mnie. Finalnie wróciłem na Efectin. Wtf? Mam nadzieję, że lekarz wie, co robi. 
Biorę Fevarin już od dwóch tygodni, ponieważ zmagam się z nerwicą natręctw. Natręctwa nieco się wyciszyły, co jest pozytywną zmianą, ale pojawiły się pewne skutki uboczne. Na początku odczuwałem intensywną pobudzenie – miałem wrażenie, jakbym miał „kopa”. Nie chciało mi się spać (bezsenność) ani jeść. Obecnie sytuacja z bezsennością się poprawiła, śpię w miarę normalnie, ale wciąż odczuwam lekki ból głowy.
Najbardziej niepokojące jest jednak to, że od kilku dni jestem bardzo podenerwowany i odczuwam dziwne uczucie wewnętrznej złości – jakbym miał ochotę coś zniszczyć. Mam problem z odnalezieniem się w codzienności, a do tego nie czuję żadnych emocji. Nie potrafię cieszyć się z czegokolwiek ani odczuwać przyjemności. Ten stan bardzo mnie męczy.
Zastanawiam się, czy to tylko chwilowe działanie leku, czy może powinienem go odstawić. Chodzę rozdrażniony i niespokojny. Czy ktoś z was miał podobne doświadczenia? Jak sobie z tym radziliście?
Biorę Fevarin od dwóch miesięcy. Na początku pojawiły się skutki uboczne: wymioty, brak apetytu, zawroty głowy w nocy, a także nadmierna senność, która utrzymuje się do dziś – mogę zasnąć o każdej porze dnia, wystarczy, że się położę. Dodatkowo przez pierwsze dwa tygodnie miałam mnóstwo energii, do tego stopnia, że kiedy budziłam się w nocy, musiałam robić przysiady :D. Miałam też silne poczucie frustracji, jakbym chciała coś rozwalić.
Na szczęście po 2–4 tygodniach większość tych objawów ustąpiła (senność niestety została), a mój nastrój znacznie się poprawił! Obecnie biorę tylko 50 mg dziennie (zaczynałam od 25 mg). To raczej niewielka dawka, szczególnie że Fevarin jest uznawany za stosunkowo łagodny lek w swojej kategorii. Z drugiej strony działanie podobno może zależeć od masy ciała, a przez nerwicę natręctw sporo schudłam, co mogło wpłynąć na efekty leczenia.
Chyba mogę się nazwać rekordzistką, bo Fevarin biorę już czwarty rok. To stosunkowo łagodny lek, działa powoli, ale przynosi efekty. Warto jednak pamiętać, że może obciążać wątrobę, dlatego lekarz psychiatra powinien co jakiś czas zlecać badania krwi (to te same badania, które wykonuje się np. przy stosowaniu antykoncepcji hormonalnej).
Podczas pierwszego ataku, czyli około cztery lata temu, Fevarin zaczął działać już po tygodniu. Stopniowo sytuacja stabilizowała się do tego stopnia, że praktycznie zapomniałam o chorobie. Jednocześnie chodziłam na psychoterapię, co na pewno miało ogromny wpływ na tak dobre efekty. Później zdarzały się nawroty (cierpię na nerwicę natręctw i depresję), ale były one krótsze – trwały około tygodnia i nie były już tak intensywne, jak na początku.
Z czasem zmniejszyłam dawkę do 50 mg dziennie (wcześniej brałam nawet 300 mg). Niestety, około dwa miesiące temu nieświadomie zaczęłam odstawiać lek – czułam się tak dobrze, że nie zdawałam sobie sprawy, jak nierozsądne było to działanie. Po miesiącu wpadłam w taki stan, że myślałam, że już nie dam rady funkcjonować. Wróciłam do psychiatry, który zalecił dawkę 100 mg na dobę. Po dwóch tygodniach nie zauważyłam poprawy, choć powinna się już pojawić, więc zwiększyłam dawkę do 150 mg. Dopiero wtedy efekty zaczęły się stopniowo pokazywać – objawy somatyczne szybko ustąpiły, choć natręctwa nie zniknęły całkowicie.
Jeśli chodzi o skutki uboczne, miałam na początku jadłowstręt, ale z czasem minął. Zaczęłam też przesypiać całą noc, co wcześniej było dla mnie problemem, choć w ciągu dnia nadal zdarza mi się być senna.
Pozdrawiam Was serdecznie i życzę dużo siły! 
Zaczęło się już po pierwszej wieczornej dawce Fevarinu 50 mg. Przez pełne 2 tygodnie miałam okropne bóle głowy i nudności. Później wydawało mi się, że sytuacja zaczyna się poprawiać. Zauważyłam jednak, że mimo wszystko czuję się bardziej przygnębiona niż kiedykolwiek wcześniej. Z drugiej strony zniknęły moje lęki nocne. Mam PTSD, więc zdecydowałam się dalej brać Fevarin.
Wszystko pogarszało się jednak tak stopniowo, że początkowo nawet nie zauważyłam, że zarówno lęk, jak i depresja stają się coraz silniejsze. Lęki nocne nadal nie wracały, a dziwne sny miałam już wcześniej i jakoś szczególnie mi nie przeszkadzały. Z czasem zaczęłam jednak mieć bardzo natrętne i nieprzyjemne sny, które naprawdę zaczęły mnie męczyć.
Zauważyłam też, że kiedy brałam Lorafen, praktycznie przestałam odczuwać jego działanie. Było tak, jakbym brała placebo. W ogóle mi nie pomagał. Pomyślałam, że trzeba dać Fevarinowi więcej czasu, bo przecież leki przeciwdepresyjne potrzebują kilku tygodni, żeby zacząć działać.
W czwartym tygodniu, akurat w dniu wizyty, obudziłam się z wymiotami i biegunką. Byłam tak wyczerpana, że nie byłam w stanie dotrzeć na wizytę. Trwało to prawie 3 dni i kompletnie nie miałam ochoty jeść. Myślałam, że to jakiś wirus, ale zastanawiało mnie, dlaczego trwa tak długo. Po trzech dniach wymioty i biegunka ustąpiły, ale nadal byłam potwornie wyczerpana, wręcz apatyczna.
Zaczęłam być coraz bardziej rozdrażniona i pobudzona. Pojawił się też uporczywy kaszel, nawet wtedy, kiedy nie paliłam. W pewnym momencie zdałam sobie sprawę, że przez 3 dni praktycznie nic nie jadłam, wypijałam może pół filiżanki kawy dziennie i prawie w ogóle nie piłam nawet wody.
Całymi dniami zaczęłam myśleć o samobójstwie, czego wcześniej nigdy nie miałam. Płakałam praktycznie bez przerwy i nie widziałam żadnej nadziei. Miałam nawet myśli, że mojej rodzinie byłoby lepiej, gdybym umarła. Byłam w takim stanie, że nie potrafiłam logicznie pomyśleć: „Hej, przecież to może być Fevarin. To lek może powodować coraz więcej skutków ubocznych”.
Odstawiłam Fevarin. Przez kilka dni nie paliłam, nadal prawie nic nie jadłam ani nie piłam. Po pewnym czasie złapałam się na tym, że zaczęłam się śmiać. Byłam wręcz zaskoczona, bo nie pamiętałam, kiedy ostatnio naprawdę się śmiałam albo chociaż uśmiechałam.
Mimo to ponownie zaczęłam brać Fevarin, bo pomyślałam, że może po prostu nie dałam mu wystarczająco dużo czasu. I wtedy wszystko wróciło praktycznie od razu: nudności, bóle głowy, bardzo silny lęk, poczucie beznadziei, myśli samobójcze, bezsenność i okropne, męczące sny.
Wtedy uznałam, że to musi być Fevarin i że przez cały ten czas lek po prostu powodował u mnie kolejne działania niepożądane.
Teraz ponownie nie biorę go od kilku dni, ale nadal odczuwam część tych objawów. Mam nadzieję, że w ciągu tygodnia całkowicie miną. Lęk nadal jest bardzo silny, nawet kiedy biorę Lorafen 2 mg dwa razy dziennie. Czuję się jak w pułapce. Kiedy wstaję i próbuję coś robić, lęk zamiast się zmniejszać, jeszcze bardziej narasta.
Jestem przez to strasznie przygnębiona, bo praktycznie nie mogę niczego robić poza siedzeniem w miejscu. Bardzo łatwo zaczynam płakać. Wystarczy, że ktoś odezwie się do mnie trochę ostrzej, a lęk natychmiast przechodzi w panikę i nie jestem w stanie przestać płakać.
Żałuję, że w ogóle zaczęłam brać Fevarin. Czytałam opinię mężczyzny, który miał bardzo podobne doświadczenia. Odstawił lek po niecałym miesiącu i napisał, że dopiero po około tygodniu wszystkie działania niepożądane zaczęły znikać. Trzymam się tego i mam nadzieję, że u mnie będzie podobnie.
Mam też nadzieję, że nie pojawią się silne objawy odstawienne, o których tyle osób pisze, bo brałam Fevarin stosunkowo krótko i w niewielkiej dawce.
Wcześniej praktycznie nigdy nie miałam problemów z odstawieniem leków przeciwdepresyjnych. Nawet jeśli brałam wysoką dawkę przez długi czas i nie widziałam większej poprawy, po prostu odstawiałam lek i na tym się kończyło.
Wyjątkiem była Cymbalta. Brałam ją około roku w maksymalnej zalecanej dawce, ale skoro lek praktycznie nie działał, uznałam, że nie ma sensu dalej go przyjmować. Objawy po nagłym odstawieniu były jednak potworne. Czułam się, jakbym odstawiała jakiś bardzo silny narkotyk. Kompletnie nie wiedziałam, co się ze mną dzieje.
Przez około miesiąc miałam koszmarne objawy. Zrobiłam badania i niczego nie wykryto. Dopiero mój mąż znalazł forum, na którym mnóstwo osób opisywało dokładnie takie same problemy po nagłym odstawieniu Cymbalty. U mnie powrót do normalności trwał kilka miesięcy.
Dlatego naprawdę trzeba uważać na objawy odstawienne po niektórych lekach przeciwdepresyjnych. Po moich doświadczeniach chyba w ogóle zrezygnuję z tej grupy leków. U mnie albo powodują znaczne pogorszenie, albo praktycznie nic nie robią, albo ich działanie jest tak niewielkie, że trudno w ogóle powiedzieć, czy pomagają.
Zaczynałem od dawki Fevarinu 50 mg i brałem ją przez pierwszy rok, czyli przez cały 2025. Lek bardzo mocno pomógł mi na lęk i na początku 2026 roku doszedłem do momentu, w którym przez około 2,5 miesiąca czułem się tak szczęśliwy, jak kiedy byłem małym dzieckiem. Naprawdę patrzyłem z nadzieją w przyszłość i czułem się fantastycznie.
Później część negatywnych objawów zaczęła wracać, dlatego zwiększyłem dawkę najpierw do 100 mg, potem do 150 mg, a następnie znowu zmniejszyłem do 100 mg. Przy 150 mg czułem się jak zombie, bardzo podobnie jak wcześniej po Prozacu.
Teraz biorę Fevarin 100 mg i od kilku miesięcy praktycznie nie śpię normalnie. Leżę bez snu do 2–3 w nocy. W ciągu ostatnich 3 miesięcy przytyłem około 8 kg.
Przez krótki czas brałem też przepisane mi leki przeciwpsychotyczne na bezsenność. Początkowo działały dobrze, ale później pojawiła się u mnie niemal przymusowa potrzeba chodzenia po pokoju, nawet o 4 rano. Podejrzewam, że mógł to być zespół niespokojnych nóg jako działanie niepożądane.
Z czasem wszystkie moje wcześniejsze problemy zaczęły wracać. Teraz objawy OCD są wręcz poza kontrolą, mimo że wcześniej były całkiem dobrze opanowane.
Przez pierwsze około 1,5 roku Fevarin działał u mnie naprawdę świetnie, ale obecnie praktycznie cały czas czuję się źle i zamierzam jak najszybciej z niego zrezygnować.
Fevarin był jak dotąd zdecydowanie najłatwiejszym do zniesienia antydepresantem pod względem skutków ubocznych. Działaniem niepożądanym, przez które zdecydowałem się jednak z niego zrezygnować, jest utrzymujące się poczucie odrealnienia i jakby „odłączenia”. Praktycznie w żadnym momencie nie czuję się w pełni obecny, co jest naprawdę słabe, szczególnie kiedy próbuję normalnie spędzać czas z partnerką albo synem.
Mam wrażenie, że Fevarin może też powodować tycie, ale w moim przypadku trudno powiedzieć, czy rzeczywiście odpowiadał za to lek, ponieważ mniej więcej w tym samym czasie zacząłem po prostu gorzej się odżywiać. Kiedy wróciłem do zdrowszego jedzenia, waga ponownie zaczęła reagować, więc nie jestem przekonany, że winny był wyłącznie Fevarin.
Jeśli chodzi o libido, to u mnie można było się z nim właściwie pożegnać. Do tego od czasu do czasu pojawiały się nocne poty. Na początku leczenia miałem też nudności i bardzo mały apetyt.
Teraz mam zostać przestawiony na wenlafaksynę, czyli lek z innej grupy. Zobaczymy, jak będzie – trzymajcie kciuki.
Fevarin został mi przepisany na OCD, PTSD i napady paniki. Mam wrażenie, że trochę pomaga, ale działania niepożądane sprawiają, że zaczynam rozglądać się za czymś innym.
Poruszam się na wózku i mam słabe krążenie, dlatego zazwyczaj jest mi raczej zimno. Od kiedy biorę Fevarin, praktycznie cały czas jest mi gorąco, jestem spocony i mam wilgotną skórę, a do tego moje mięśnie stały się bardzo sztywne.
W moim przypadku te skutki uboczne są na tyle uciążliwe, że przewyższają korzyści z działania Fevarinu.
